Blog: Naïef

Door: Carol van Nijnatten, lid commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven

Eind 2016 werd Groot Brittannië opgeschrikt door alweer een omvangrijk pedoseksueel schandaal. Dit keer betrof het niet de omroepwereld (de tv persoonlijkheid, Jimmy Savile), maar een ander heiligdom, het profvoetbal. Enkele (prof) voetballers openbaarden dat zij lange tijd slachtoffer waren geweest van hun coaches. Het misbruik zou onder andere hebben plaatsgevonden bij de gerenommeerde voetbal club Manchester City, die geregeld op Europees niveau acteert.

Wie nog dacht dat seksueel misbruik beperkt bleef tot pensionaten en sacristieën, waar priesters ongegeneerd hun gang gingen en het exclusieve domein van beklagenswaardige zielenpoten, die heeft het mis. Wie dacht dat seksueel misbruik van kwetsbare kinderen vooral voorkomt in de maatschappelijk verkalkte uithoeken van onze maatschappij, die zit er naast. Wie nog dacht dat seksueel misbruik daarnaast beperkt bleef tot jeugdinternaten en pleeggezinnen en dat dergelijke schanddalen typisch Brits zijn, die herinnere zich de Bossche zwemleraar en de Haagse hockeycoach. Zelfs midden in een van de bolwerken van het machismo, de voetballerij met een miljoenenpubliek, slaan pedoseksuelen toe. Midden in de wereld van mannelijkheid, onafhankelijkheid en heldendom blijkt geen kind zich zeker te kunnen weten.

De voorzitter van de Britse voetbalbond reageerde dat jonge voetballers van nu zich geen zorgen hoeven te maken omdat sinds de jaren zeventig en tachtig de samenleving veranderd is.

Hoe naïef kun je zijn?

Seksueel misbruik van kinderen komt niet alleen overal voor maar is ook van alle tijden. Natuurlijk zijn er de laatste decennia veel goede maatregelen genomen (denk aan: betere screening en begeleiding van personeel, gesprekken met kinderen in afwezigheid van hun (pleeg)ouders, camera’s op de slaapgangen), maar misbruik vindt toch steeds weer zijn weg. Volwassenen die seks met kinderen willen, zoeken naar mogelijkheden om ongezien hun slag te slaan. Ze misbruiken het vertrouwen dat wij hen ‘moeten’ geven omdat kinderen zonder coaches, leraren, groepsleiders en ander herderlijk volk nog verder van huis zouden zijn. Maar om nu te suggereren dat voetballertjes van nu zich geen zorgen hoeven te maken is wel al te onbenullig.

 

Deel dit bericht