“Achter mijn grote mond schuilde veel onzekerheid en verdriet”

Marjolijn dacht heel lang dat het seksuele misbruik in haar jeugd haar eigen schuld was. Pas jaren later lukte het haar om dit gevoel los te laten. Het indienen van een aanvraag bij het Schadefonds speelde een grote rol hierin.

“Rond mijn twaalfde jaar beleefde ik een moeilijke tijd. Mijn vader had zelfmoord gepleegd toen ik tien was. De enige plek waar ik me thuis voelde was bij paarden, die bij een boer in de buurt stonden. Die man heeft mij tussen mijn twaalfde en zeventiende seksueel misbruikt. Jarenlang hield ik mijn mond omdat ik dacht dat het mijn eigen schuld was. Pas op mijn dertigste ben ik erover gaan praten.”

“Jarenlang hield ik mijn mond omdat ik dacht dat het mijn eigen schuld was. Pas op mijn dertigste ben ik erover gaan praten.”

Grote mond maar heel onzeker

“De therapie die ik kreeg hielp wel wat, maar het schuldgevoel bleef groot – en dat doet veel met je, in negatieve zin. Mijn overlevingsmechanisme was van jongs af aan eentje van vechten, ik wilde mezelf voortdurend bewijzen. Maar achter die grote mond schuilde veel onzekerheid en verdriet. Een paar jaar geleden werd ik ziek en voelde ik dat er een flinke depressie op de loer lag. Toen wist ik dat ik actie moest ondernemen. Het was nu of nooit.”

Afhankelijk

“De therapeut waar ik toen bij terechtkwam was de eerste die me écht duidelijk kon maken dat het niet mijn schuld was. Ik was immers kwetsbaar en afhankelijk van die boer, vanwege zijn paarden waar ik zo graag bij was. Hij had macht over me en die gebruikte hij. Mijn grootste angst is altijd geweest dat mensen zouden zeggen: je accepteerde zijn cadeautjes, weet je wel zeker dat je het niet lekker vond? Maar door de gesprekken en behandelingen met mijn therapeut kon ik die gedachte stukje bij beetje loslaten.”

Aanvraag afgewezen

“Toen ik het Schadefonds ontdekte, was al snel duidelijk dat mijn geval niet aan alle eisen voldeed. De zaak was verjaard en mijn therapeut was niet BIG-geregistreerd. Toch besloot ik een aanvraag in te dienen. Die werd afgewezen maar dat maakte me alleen maar meer vastbesloten. Ik ging er alles aan doen om te bewijzen dat ik wel degelijk slachtoffer was.”

“Mijn aanvraag werd afgewezen. Ik ging er alles aan doen om te bewijzen dat ik wel degelijk slachtoffer was.”

Intensieve tijd

“Om me goed voor te kunnen bereiden vroeg ik uitstel van bezwaar aan. Er volgde een heel intensieve tijd. Ik ging naar een andere therapeut die wel was geregistreerd, zij hielp me weer verder in het herstelproces. En met mijn partner maakte ik filmopnamen van de locaties waar ik was misbruikt.”

Geen schuldgevoel meer

“Tijdens de hoorzitting liet ik deze filmbeelden zien, plus audio-opnamen van mijn imaginary exposure therapie. Mijn verhaal, dat ik thuis eindeloos had geoefend, verliep goed en dat voelde al als helend. Na drie weken kwam het verlossende woord: ik werd in het gelijk gesteld en zou 10.000 euro krijgen. Die erkenning is onvoorstelbaar belangrijk geweest en werkt nog steeds door. Het zorgde ervoor, samen met het aanvraagproces, dat ik het schuldgevoel nu zo goed als helemaal kon laten gaan.”

De moeite waard

“Dat effect werkt nog steeds door. Eindelijk kan ik mezelf toestaan om mezelf de moeite waard te vinden. Ik noem specifiek het aanvraagproces omdat me dat ook heel veel heeft gebracht. Het dwong me namelijk om uit de emotie te gaan en naar de feiten te kijken. Die zijn heftig, maar juist daardoor kon ik beter aanvaarden dat het helemaal niet raar was dat ik zoveel angst en pijn heb ervaren.”

“Eindelijk kan ik mezelf toestaan om mezelf de moeite waard te vinden.”

Een veilige plek

“Met het geld maken we een overkapping voor dieren die we houden op ons landje, zoals geiten, kippen en paarden natuurlijk. Ook konden we een nieuw geitenhok bouwen. Allemaal leuke dingen, die ook werken als therapie. Het was wel een stuk gemakkelijker geweest als ik vijftien jaar geleden betere hulp had gekregen. Elke hulpverlener zou het boekje ‘Verlamd van angst’ van Agnes van Minnen moeten lezen. Dan weet je waarom slachtoffers zoals ik zolang hun mond houden, en telkens bevriezen als er misbruik plaatsvindt.

Maar verder ben ik heel trots op waar ik nu sta. Het begon ooit bij paarden, en nu heb ik mijn eigen paarden. Hier kunnen ‘paardenmeisjes’ volop genieten, op een prachtige én veilige plek.”